“Flore weerspiegelt Rios in een soort (innerlijke) ruimtebaan, met niets anders dan het drijfhout van zijn herinneringen, een gezonde minachting voor het muzikale decorum en precies genoeg welbespraaktheid in het Spaans om ons te herinneren aan het eiland waar hij is geboren.”
Flore, het vijfde studioalbum van Gabriel Rios, is een lofzang op de muziek van Latijns-Amerika en het Caraibisch gebied. De songs op het album grijpen terug naar de jeugd van Gabriels vader en grootvader. Songs die ze hem graag hadden horen zingen. Het is een bedwelmend brouwsel dat tegelijkertijd nostalgisch en vernieuwend aandoet – een herontdekking van een muzikaal halfrond dat Rios twee decennia geleden achterliet toen hij Puerto Rico verliet voor Europa. Maar Flore is niet enkel bedoeld als eerbetoon aan oude latinklassiekers door trouw te blijven aan de arrangementen en instrumentatie van de ‘Nuyoricaanse’ salsa uit de jaren 1960 of oudere populaire ballades van Mexicaanse en Cubaanse artiesten. Het is een latinalbum dat in afzondering en in ballingschap is gemaakt. Niet alleen omdat het tijdens de pandemie van vorig jaar is ontstaan, maar ook omdat Rios van ver, en misschien wel voor het eerst, terugblikt op wat er nog over is van zijn verleden en zijn roots.
